• دوشنبه،11 مرداد 1400
  • ورود

       
      • نمایش محتوا
        نمایش تاریخچه
        مدرسه پایین پا یا سعدیه


        نزدیک مقبره شیخ بهائی واقع شده، دری هم دارد که به فلکه جنوبی می رود. از کتبیه های آن سه تاریخ بر می آید، که 1087 و 1088 و 1089 می باشند. پس در زمان شاه سلیمان صفوی بنا شده، بانی آن سعدالدین محمد وزیرکل خراسان و هرات، همان تعمیر کننده مدرسه بالا سر بوده، نیز در سال 1289 زمان ناصرالدین شاه تعمیر شده است.»

        عده حجرات این مدرسه 46 و طلاب آن 70 نفر می باشند. فریزر عده طلاب آن را 50 نفر نوشته است.

        طاق سردر آن مقرنس است و در آن مرقوم شده: « عمل فقیر حقیر حاج شجاع ولد استاد ثاسم بنا اصفهانی 1087». و بعد از آن این دو شعر سعدی مسطور است که: «غرض نقشی است کز ما باز ماند» الخ ...

        سر در این مدرسه کتیبه ای به خط ثلث داشته که حکایت از تعمیر آن در تاریخ 1289 می کرده و فعلا قسمتی از آن ریخته است. قصیده ای هم به خط نستعلیق داشته که مقداری از آن در اثر تعمیرات محو گردیده، آنچه باقی مانده این است:

        .......................................................                                                    که عدلش رفت از مه تا به ماهی

        خدیو دادگستر شه سلیمان                                                       که بر روی ختم شد صاحب کلاهی

        نهان در خلوت اندیشه باشد                                                       ز بیم شحنه عدلش مناهی

        وزیر عصر سعدالدین محمد                                                        .......................................................

        .......................................................                                                    منزه طول و عرضش از تناهی

        در آن رنگین بنای خوی عمارت                                                   نماید چهره رخشانی زکاهی

        به غیر از آرزو و چون ...                                                            .......................................................

        در تاریخ هزار و سیصد این اشعار را نیز داشته:

        مهین صدری که نزد کلک و رایش                                                 هماره آصف اندر عذرخواهی

        درم افشاند و طرح مدرسی ریخت                                                  که ایمن باد از آسیب تباهی

        مبارک منزلی از علم مشحون                                                        درو حل گشته احکام الهی

        همایون مدرسی چون کعبه پاک                                                    منزه طول و عرضش از تناهی

        در آن رنگین .......................................................                                    .......................................................

        «مکانش نسر درس و علم و آداب »                                                دهد بر سال تاریخش گواهی

        که مصرع اول شعر آخر بنا بر حروف ابجد، برابر با سال 1088، تاریخ بنای آن می باشد.

        کتیبه ای هم بر کاشی معرق خیلی خوب به خط ثلث بالای در موجود بوده که فقط قسمتی از آن باقی، و آن این است:« لقد وفق الله سبحانه و تعالی لانشاه عماره هذه المدرسه عالی حضرت مولی الاجل الامجد ملاذ الاصحاب» بقیه ریخته یا لایقرا است. به خط نستعلیق اشعاری را هم در کریاس مدرسه ثبت کرده اند که اول آن چنین است:

        در زمان شه فرشته سپاه                                                              شاه دین پرور سلیمان جاه

        بنای مدرسه دو طبقه، و در دو طرف شمال و جنوب آن دو، مسجد موجود است. بر دیوار مسجد شمالی بر کاشی آیات « ما کان المومنین لیغفر و اکافه الخ و آیه امن هو قانت انا الیل و آیه قل یا عبادی الدین اسرفو الخ» نوشته است. بعد نوشته حرره رجبعلی الخادم المشهدی 1289.

        در ایوان جنوبی هم کتیبه ای به خط ثلث خیلی عالی، با رقم محمد رضا امامی گچبری شده که شامل کریمه « قد نری تقلب وجهک الخ» است با آیه « مثل الذین بنفقون اموالهم الخ» و مورخ به تاریخ ست و ثمانین و الف (1086) می باد. 1

         
         

        رسته :مدرسه پایین پا یا سعدیه
        منابع :

        1. کتاب مشهد در آغاز قرن 14 خورشیدی ،محمدتقی مدرس رضوی،علی اکبر فیاض،علی موید،تصحیح مهدی سیدی،مرکز پژوهش های شورای اسلامی شهرمشهد، 1388: ص (104-102)

        شیخ بهائیشاه سلیمان صفویسعدالدین محمدوزیرکل خراسانناصرالدین شاهطلابمدرسه
        ایجاد کننده :هانیه مشتاق
        Qr code
        امتیاز :10
        تعداد بازدید :19
        ارزیابی
        امتیاز کسب شده در ارزیابی:
        ارزیابی این مورد: