• یکشنبه،04 اسفند 1398
  • ورود

       
      • نمایش محتوا
        نمایش تاریخچه
        پاوا

        موقعیت سیاسی




        روستای پاوا ( Pava) از توابع دهستان کنویست بخش مرکزی شهرستان مشهد می باشد.


        وجه تسمیه


        پاوا، یک نام واژه جغرافیایی منحصر به فرد در ایران محسوب می گردد، که نام آن در گذشته به شکل پاوه (Paveh) یا پوه (Pavah) یا پهوا (Pahva) نیز نوشته شده و خاستگاه این نام واژه جغرافیایی باستانی، در زبان پهلوی اشکانی مشاهده می گردد.
        درباره وجه تسمیه این روستا چند دیدگاه وجود دارد:
        دیدگاه اول: محمد مهریار معتقد است: «پاوه در ترکیب کلمه به صورت «پا+ و+ ه » است. یعنی (پا + آو » (که در ترکیب به صورت «واو » مکسور به گوش می رسد) و «ه» جزء آخر علامت نسبت است.
        پس پاوه یعنی آن جا که آب با پای خود پیش می رود و به زمین می نشیند... پاوای ما هم ترکیبی از همین «پا » دارد. در تقطیع این واژه به صورت «پا+ آو+ ا» درمی آید. جزء اول آن همان کلمه «پا» است و مناسبت استعمال آن همان است که گفتیم برای نشستن آب به زمین می گویند، آب با پای خود (و نه با وسیله دیگر) به زمین نشسته یا می نشیند.
        و جزء دوم «آو» که به صورت تطور یافته «وه» به نظر می رسد، همان کلمه «او » است که به معنای آب در ایران در همه جا مورد استعمالاست و از ریشه اوستایی «آو» ( Ow) » آمده است.
        این دیه ها امروز و دیروز ایجاد نشده است که نامی قدیمی روی آن گذاشته باشند. این دیه ها قرونی پیش از آمدن تازیان به ایران وجودداشته و نام آنها به ثبت و ضبط دیوان ها و دفاتر درآمده و به زبانهای بنیادی (اوستایی، پارسی باستان، پهلوی) نامیده شده و مورد سکونت و معاملت انسان ها قرار گرفته است.
        نام آنها هم در گردونه و تطور قرون تحول یافته تا به ما رسیده است و در عین این که دیه است، زیستگاه های آدمی، سند قومیت و تمدن ملت ما است.


        چون در خط پهلوی علامت «آ» و «ه» یکی است، پس بر حسب کیفیت قرائت قبایل مختلف و لهجه های مختلف «پاوا» همان «پاوه» است و پاوه همان پاوا، به تعبیر دیگر این هر دو صورت یک نام است به دو تلفظ ». (منبع 27، 232 - 234).
        دیدگاه دوم: پاوا دارای معانی دیگری در زبانهای پارسی و کردی بوده است، از جمله: پایدار، ثابت، قرق. پاو (pav) به معنی شستن، پاکیزه کردن (منبع 3، 1/ 360 )، پاک، طاهر، تمیز، بی گناه، مطهر و کلمه پاوی (pavi)، یعنی جای پاک و تمیز برای انجام نماز یا برگزاری مراسم دینی و همچنین به معنای جای مقدس است. (منبع 25، 104)
        دیدگاه سوم: این احتمال که نام واژه جغرافیایی پاوه یا پاوا، از یکی از سرداران گمنام ایرانی دوره پادشاهی یزدگرد سوم، به نام «پاوا Pava» گرفته شده باشد، (وجه تسمیه شهرهای ایران، 236) با واقعیت های تاریخی همخوانی ندارد.

        دیدگاه چهارم: اهالی معتقدند که روستا در اصل «پاوان» نام داشته که از پاوا + ن تشکیل شده و به معنای «محل نگهداری گوسفند» بوده است و به مرور به «پوا» و «پاوا» تبدیل شده است.


        تاریخچه


        روستای پاوا از آبادی های تاریخی شهرستان مشهد است، که با استناد به اسناد و مدارک تاریخی و یافته های باستان شناسی و گزارش های رسمی دولتی، نزدیک به 200 سال قدمت دارد.
        علی نقی حکیم الممالک، که در رکاب ناصرالدین شاه قاجار در روز 12 صفر 1284 ق./ 25 خرداد 1246 ش. به مشهد سفر کرده، نام این روستا را به شکل پاوا از توابع بلوک تبادکان مشهد و به عنوان یکی از قرائی که زیر کوه و داخل جلگه مشهد قرار داشته، ثبت کرده است. (منبع 21، 213)
        مولابخش و سرپرسی سایکس ( 1906 م.)آن را پَوَه نگاشته و آن را به عنوان یکی از روستاهای واقع در پای ارتفاعات دره مشهد از بلوک تبادکان دانسته است. (منبع 22، 203)
        محمدحسن خان اعتمادالسلطنه، وضعیت این روستا در عصر ناصری ( 1300 - 1290 ق.) را چنین بیان می کند:
        «مزرعه پاوا: قدیم النسق است. 12 خانه وار متفرقه از هراتی و خوافی رعیت دارد. از قنات زراعت خود را مشروب می کنند. هوایش معتدل است.» (کتابچه تبادکان، در منبع 43، 243)
        گروهی از سادات قاینی به ریاست «آقامیرزا مهدی صدرالعلما قاینی» در اواخر دوره قاجار، مزرعه وقفی قلعه پاوا (پهوا) را در تصرف خودداشتند که وقفی «میرزا جعفر رضوی» بود.» (منبع 44، 357 ؛ منبع 46، 368)
        مرحله اول توسعه، در طول سالهای 1330 تا 1342 ، در اطراف هسته اولیه آن که در مرکز روستا واقع شده، شکل گرفته و اغلب ابنیه آن از نوع نوساز می باشند. در مرحله دوم توسعه، که در بازه زمانی اصلاحات ارضی تا پیروزی انقلاب اسلامی تحقق یافته، گسترش آبادی در شرق و جنوب آن مشاهده می گردد. در مرحله سوم توسعه، که در سا لهای پس از انقلاب و در شمال، شرق و جنوب روستا رخ داده است، همگام با افزایش جمعیت، روستائیان بیشتر از فرم و مصالح شهری در ساخت و سازها بهره جسته اند.


        موقعیت جغرافیایی


        این آبادی دشتی در موقعیت جغرافیایی 59 درجه و 41 دقیقه و 56 ثانیه طول شرقی و 36 درجه و 18 دقیقه و صفر ثانیه عرض شمالی واقع گردیده و ارتفاع نسبی آن از سطح دریا 930 متر است.
        این دهکده در 3 کیلومتری شرق شهر مشهد قرار گرفته و رودخانه کشف رود در شمال شرق آن روان است. آب و هوای آن معتدل خشک می باشد. (منبع 19، 32/ 67)



        مساحت


        این روستا 5/ 11 هکتار وسعت داشته و اهالی آن در 120 واحد مسکونی اقامت دارند. تراکم نسبی جمعیت در آن 78 / 66 نفر در هر هکتار می باشد.

        جمعیت



        ترکیب سنی


          alt=  alt=

        نرخ رشد سالیانه


         alt=

        تاهل


         alt=  alt=

        سواد



        آموزش


         alt= alt=

        اشتغال


         alt=  alt= alt=

        بهره برداران حوزه کشاورزی


         alt=
         

        اماکن مذهبی


        این آبادی دارای یک باب مسجد به مساحت2096 متر مربع می باشد.


        گورستان


        گورستان پاوا که تنها یک سنگ قبر از کل آن باقی مانده، متعلق به زنی به نام فاطمه چوبدار است که در سال 1368 ش. به عنوان آخرین نفر در این گورستان دفن شده است. ازآن به بعد هیچ دفنی صورت نگرفته و گورستان غیرفعال است. (منبع 45، 134)

         

        رسته :پاوا
        منابع :
        1. (Menasce, Pierre Jean de. Shkand - Gumanik Vicar, texte pazand pehlevi transcrit, traduit et commente. Fribourg, 1945, P. 266)
        2. فرهنگ زبان پهلوی
        3. برهان قاطع
        4. (Horn GNE 4, id. NPSSpr. 50, Nyberg Man. Phl. Eilers MSS 45/1985 23f)
        5. (Boyce MMPP 4, Durkin-Meisterernst DMMPP 7)
        6. ( Gharib SD 192,203 )
        7. mac Kenzie ac.ir. 10/1976
        8. مجمع الفرس، ۳۳
        9. henning fkhwd 6
        10. Asatrian - Livshits Kurdica 82
        11. ۹۷gr..Hubschmann Arm
        12. فرهنگ ریشه شناختی زبان فارسی، 1/3-4
        13. وجه تسمیه شهرهای ایران
        14. فرهنگ فارسی معین
        15. شرح حال رجال سیاسی و نظامی ایران،(1/158-159)
        16. علی مؤتمن، تاریخ آستان قدس، 140
        17. مشاهیر مدفون در حرم رضوی، 44/3-46
        18. نگاهی به تاریخ و جغرافیای شهرستان کاشمر، ۲۹۹
        19. فرهنگ جغرافیایی آبادی های کشور
        20. فرهنگ نشابور
        21. روزنامه سفر خراسان
        22. فرهنگ جغرافیایی خراسان
        23. فهرستواره دستنوشته های ایران
        24. فرهنگ اعلام شهدا استان خراسان رضوی
        25. واژه نامه پازند
        26. شاهنامه
        27. فرهنگ جامع نامها و آبادی های کهن اصفهان
        28. گزارش نامه یا فقه اللغه اسامی امکنه
        29. شناخت تابران توس
        30. سفرنامه خراسان
        31. شمس الشموس
        32. فرهنگ گویشی خراسان بزرگ
        33. فرهنگ نامه بومی سبزوار
        34. فرهنگ پارسی پاشنگ
        35. ظفرنامه عضدی
        36. فرهنگ مشهدی
        37. بیست وقف نامه از خراسان
        38. فرهنگ سبزوار
        39. گردشگری روستایی بخش احمدآباد مشهد
        40. کاروانسراهای خراسان
        41. جهانگشای نادری
        42. تاریخ شهر مشهد
        43. جغرافیا و نفوس خراسان در عصر ناصری
        ایجاد کننده :اسما پهلوان مقدم
        Qr code
        امتیاز :0
        تعداد بازدید :18
        مطالب مرتبط
        پاوا
        ارزیابی
        ارزیابی این مورد: